Ta det med ro, ingen rotter i do!

Tittelen e mitt indiske mantra, møje løye som krype rundt føttene våre her... Men me øveleve det lett!:)

Siden sist så har me ikkje gjort allverdens egentlig, me nyte for det mesta late dager på strannå... Det e jo ufattelig fint her, gradestokken e på lag og viser gode temperaturar kvar dag. Herlig! Det som har vore vår bekymring denna vekå e at det blir ganske hett om nettene og... Alle like jo å såva godt, å me e ikkje någe unntak. Her me bur nå e det to typar rom. Det eina med vifta i taket og det andra med både vifta og airconditon. Etter å ha levt ganske flott her nede i någen veker, tenkte me at et rimeligare alternativ va på sin plass. Meg å Katrine deler rom, og blei enige om å velge det billigste rommet som kun hadde vifta i taket. Men hold på hatten, det var som å starta opp et hellikopter! Lakenpåsen min fløy i alle retningar. Eg prøvde først og legga meg inni den, så både oppå og onna... Ingenting hjalp, det blåste frisk kuling rundt øyrene og leggane fekk høneskinn. To netter gjekk te nøds, då hadde Katrine våkna av at eg snakka stygt om både lakenpåse og veret. Sånn kan me jo ikkje ha det, så nå bur me med aircondition og verden e igjen ein problemfri plass.

Vekå starta allikavel ikkje heilt problemfritt. Natt til tirsdag banka Anne på dørå. Hu hadde blitt matforgifta og følte seg slettes ikkje god. Me snakka med dei på hotellet, og de råda oss te å dra rett til sjukhuset. Det som blei ein litt dårlige tilfeldighet var at eg hadde reagert allergisk på vannet, så samme kvelden tok eg meg ein zyrtec for å se om det konne hjelpa. Som kjent e det ingenting som får meg fortare og lengre inn i komaland enn dei små luringane. Me hadde ikkje før komt oss inn i taxien før eg kjente virkningen begynte, au nau.

Te sjukehuset kom me. Detta var ganske seint mandags natt, og doktoren stod opp i ens ærend. Inn på et lite rom med to senger blei me geleida. Anne fekk intravanøst og måtte ligga til dosen var gitt, og formen begynte bedra seg. Det var ein flinke passient, hu tok det heila med stor ro og gjorde akkurat som hu skulle. Eg derimot klarte ikkje å holde verken auer eller håve oppe, og måtte henta meg inn i den andra sjukesengå. Katrine reagerte på den sterila loktå å måtte gå ut for å ikkje spy. Me va ein fin bukett ungdommar med andre ord.

Eg blei vekka når Anne var ferdig medisinerte. Med såvesveis og skjørte på halv ni, valsa eg ut i korridoren. Anne og Katrine måtte ut å få litt friske luft, steriliteten på sjukehuset var mildt sagt strame. I det dei gjekk ut, kom doktoren og sa at eg måtte vær med han inn på kontoret. Någen måtte få veta dei rette dosane med antibiotika og medisiner Anne skulle ta. "Feilmedisinering" tenkte eg, i det min skjelvane nakke og knenå med alt for god svikt, fulgte etter han. Inne på kontoret måtte eg bruka fingrane for fysisk å holda auelokkå oppe. Han forklarte og eg skreiv, den lappen kunne eg liksågodt ha skreve med høyrå. Ein erfaring rikare og Anne med god helsa igjen, då e alt godt!

Ellers så har me ein utrulig koselig vakt her på hotellet. Han e så fjåge og fornøyde at det e ikkje måte på! I går gjekk eg forbi han når eg snakka med mor, då spurte han om ikkje han og kunne få snakka med hu. Det va greit for meg, men den samtalen spørs det om någen av de fekk så møje utav. Han e ikkje så forferdelig god i engelsk, det han gjentok var "I'm the doorman, my friends are mery phine!" Fine mann, rett fra Nepal. Foresten så ville han at eg sko ringa te deg i dag og mor, men eg sa du va godt gifte.

Ellers så ser me kyr øvealt her. De komme valsande nerøve strannå, nerøve gatene, ja der de komme te. Traff ein kar med ei ku som va ikledd ein bunad. Den kunå konne både gi klov og andre ting, e det ein ide far? At de på ein måte tok deg i hånnå itte de var melka? Innføra litt høflighet i fjoset.

Typisk høflig ku.

Dagane går som sagt med te møje kviling. Eg e jo ei cafe-sjel av rang, elsker det høgt og oppriktig! Har fonne verdens koseligaste Barista her. Rundt baristaen e det trer som ikkje gidde å holda greinene oppe, de har blomster i alle fargar og henge å dingle i brisen, kaffien e nydelig og munnvikene vende mot himmelen. The place is top, tommel opp! Meg å Sture satt ny rekord her ein dag. Det blir møje strand, å någen ganger syns eg det e litt herlig å la rødfargen få legga seg litt. Torsdag var ein sånn dag. Meg å Sture valgte å spisa frokost på ein cafe som hette "Lila Cafe". Fri å bevares, nydelig! Me sko bare eta frokost, men så fekk me ein del verdensproblem å løyse, så etter lunsj og fem timar forlot me åstedet. Til og med for meg var det lenger enn normalt, men sjølsagt grasat kjekt.

To typiske cafe-sjeler

Eg e så god på å gjer ingenting, sitta rett opp og ned å hørra på Ipoden min, mens tankane kreste rundt slotten, bru-åpningå og andre globale problemstillingar. Høres enkelt ut kanskje, det e det og altså. Bare å setta seg ner, å bli sittanes. Det e flott!

Når det gjelder bilder så e eg ikkje så forferdelig god å ta de... Legger ut dissa to i første omgang, så skal eg stjela någen av Anne og Katrine. Dei har mangen fjonge kan dokken tru, berre gled dykk!

Enn så lenge må dokken har det rektig godt! Oppi alt denne avslappingå å livsnytingå, så tenke me på dokken!:)