Sand in my shoes

I helgaa har me vaert paa Fraser Island paa telttur. Som de camping-sjelene me e, var det godt aa komma seg i grilldressen aa faa telt-lukta godt inn i klenaa. Me hadde egentlig ikkje peiling paa ka Fraser Island opplegget gjekk utpaa, men fekk beskjed torsdagskveld om aa moete opp tidlig til info-moete neste dag. Som befalt, som gjort. Der fekk me vite at me blei delt inn i grupper paa 9 stk og ein maatte kjoere pickupen. Okei. Meg og Anne hadde lagt igjen lappen heima, Katrine valgte aa ikkje nevna at hu hadde an med. Takk gud for at ikkje me kjoerte!

For Fraser Island bestaar nemlig bare av sand. Som Anne sa: de har kanskje tatt litt hardt i naar de stroedde veiene her. Det var heilt sinnsykt aa kjoere, bilene var me paa to hjul enn fira, og hjerta pumpa saa hardt i oyrene at eg hoerte bare aenkvart ord som blei sagt te meg. Me kysste nesten grunnen i det me fekk stiga ut av bilen paa andre siden av oyen. Fraser var jo nydelig, for all del. Kvit sand, frodig natur, knall blaa himmel og ingen dekning naar det gjelder internett eller telefon. Det kan jo ikkje mislikast heller!

Me fekk to netter og tre dager paa Fraser. Oya e proppfull av dyr; slanger, edderkoppar og dingoar. Foer avreise fekk me ein brosjyre der me fekk vite kossen me kunne vaere "Dingo-smart". Der stod det blant aent at om du skulle stoete paa ein dingo var det bare aa legge armene i kross over brystet og gaa sakte bakover. Informanten vaar sa naage aent: "kick the shit out of him and run like crazy". Der var det altsaa ett av to. Eg springe ikkje saerlig fort, men paa den andra siaa har eg aldri vaert spesielt flinke te aa gaa baklengs heller. Uansett, det valget slapp eg heldigvis aa dvela ved. Dingoane luska rundt teltaa vaare paa nattestid, men de oppfoerte seg kje saerlig truanes. Det som kunne blitt ein kritisk situasjon var naar Katrine vaakna av at den eine snuste hu i haave fra teltvinduet. Han gjorde dog ikkje naage videre utover det, men saa ska det seis at me ikkje hadde dusja paa naagen dager heller. Kanskje han har blitt vegetarianer naa for alt me vett.

Naa har eg nesten glemt aa sei det som virkelig tok pusten fra meg denna veka! Fredagsmorgen, etter info-moetet og for avreise Fraser, kom det representanter fra fallskjerm-klubben og lurte paa om naagen kanskje ville hoppa? Eg bestemte meg paa sekundet: yes and thank you very much sir! Meg aa Katrine tok avgaarde, alt gjekk saa fort at eg hadde ikkje foer sagt ja foer selane var festa straamt paa meg og eg hadde ein smaa-gal kompanjong ved min side. (Anne kunne ikkje hoppa fordi hu har opperert netthinna i aua, men naar det e trygt skal me gjer det igjen!)

Oppi i ett smaa-fly bar det, aa eg love deg mor, du hadde nok ikkje vaert enkel aa faatt inni det av fri vilje. Det smalt i proppelen, heila flyet vingla og de var kje saa noye med aa lukka doera. Eg tenkte ett oyeblikk at naa har du virkelig gjort det vanskelig for deg sjoel rutti frutti. De tankane maatte bare blokkeras, det var bare aa "hoppa i det". I flyet var det kun plass til meg og Katrine + de som skulle hoppe med oss. Idet me tok av, saag eg at Katrine sin hoppe-kompis bare hadde ein fot. Au nau. Eg proevde aa sei det te Katrine, hu smilte bare aa nikka med haave. Eg blei imponerte oeve hennas lettsindige maate aa ta saane uforutsette manglar paa. Eg tok feil og Katrine hoerte feil. For idet Katrine skulle hoppe ut av flyet, daa saag hu nemlig at det mangla ein vesentlig og viktig fot. Haha, ansiktet hennas daa skulle vore foreviga. Hu saag mildt sagt frustrerte ut. Kem blir kje det naar det mangle ein fot, versta eg vett.

Annisveis, Katrine hoppa ut. Eg huske nesten ikkje sekundaa etter det, einaste maa vaer at han eg hoppa med sa at han hadde ein daarlig foelelse til detta hoppet, foer han heiv beinaa mine utfoere. Gud hjelpe meg, det var MAGISK!! Eg hylte og lo, leppene mine holdt paa aa ta heile sikten ei stund, snakk om vind i haaret og godt humoer! Det e te aa anbefala!!! :))

Ellers saa kose me oss grasat i kvarandres selskap. Eg har vaert saers heldig med mine reisekompisar, de e saa gode og trygge aa ha med. Me ler heile veien, reine vitamin-innspoytninigen i menneskeform. Naar det gjelder spraaket saa e det visstnok eg som har de verste bommertane (ennaa), Katrine meinte at eg har gjort Norge te ein fiasko etter mine spraaklige utskeilsar. Ein gang eg ikkje fant Katrine og Anne, spurte eg ein vakt om han kunne gaa inn aa se etter "two blonds, one tall and one small". Han fant de ikkje, men eg fant de sjoel. What's the nauaa daa!

Savne de heima kjenne eg, men tiaa gaar saa fort at me har kje foer landa ein plass, foer me e paa vei videre te neste.

LOVE YOU!!